در یکی از جالب ترین مقالاتی تا این لحظه درباره سرنوشت سیاسی ایران بعد از 22 خرداد خوانده ام نکاتی مطرح شده که به نوبه خود قابل توجه است . این مقاله در بخش یک نگاه رادیو فردا وابسته به صدای آمریکا با نام ایران در چنبره بحران داخلی و هستهای: چهارسناریو و یک کابوس منتشر شد . در این مقاله نویسنده سعی می کند سرنوشت سیاسی ایران را در پنج گزینه بگنجاند . آنچه قابل توجه است این است که حتی زبردست ترین مفسرین سیاسی هم توانایی چنین پیش گویی را ندارند . نکته قابل توچه دیگر نادیده گرفتن همان سناریویی است که دولت آمریکا را از ایجاد رابطه دوستانه با ایران منع می کند و این همان سناریوی فروپاشی نظام بدست مردم چه از طریق تظاهرات و چه از طریق اعتصاب عمومی است
بنده نیز به عنوان کسی که ترسی از روبرویی با واقعیت ندارد قبول دارم که حتی با ادامه تظاهرات و اعتراض ها رژیم به این زودی از جایش تکان نخواهد خورد . تعریف رمانتیک پیروزی ابدی حق بر باطل دیگر سال هاست که کاربردی در علوم سیاسی ندارد
سال هاست که رژیم های دیکتاتوری حتی در محاصره نظامی و سیاسی و اقتصادی به حیات خود ادامه می دهند
برای سرنگونی رژیم چیزی بیش از این ها لازم است و من شخصا تنها راه نجات را اعتصاب عمومی و فلج شدن اقتصاد کشور می دانم
این همان سرنوشتیست که شوروی سابق بدان دچآر شد زیر هیچ نیروی نظامی و هیج دستگاه امنیتی قادر به متوقف ساختن لشگر موریانه ای بنام بحران اقتصادی نبوده و نخواهد بود
از این حرف ها که بگذریم نگاهی میندازیم به این مقاله:
نویسنده این مقاله فولگر پرتس مدیر بنیاد علوم و سیاست آلمان است. آنچه موجب تحیر بنده از پیش بینیهایی آقای فولکر نمی شود این است که می دانم اروپایی ها در طی این سی سال حیات رژیم اسلامی کمتر به ایران و تحولات سیاسی آن پرداخته اند و گویی هنوزدر زمان جنگ خلیج فارس بسر می برند
فضایی سیاسی ایران بعد از 22 خرداد به یک باره در هفت ماه ره صد ساله پیمود و بنظر من یکی از بزرگترین رخداد های قرن بیست و یکم خواهد بود
در سناریوی اول حرف از جنگ با اسرائیل و همسویی مخالفان دولت با نظام برای مقابله با حمله خارجی است . آنچه آقای فولکر فراموش کرده این است که در درون نظام دیگر دسته بندی بنام جناح راست و جناح چپ وجود ندارد و اگر هم داشته امروز با دستگیری گسترده فعالان سیاسی اصلاح طلب این جناح عملا دیگر وجود خارجی ندارد
در ایران امروز جناح راست در مقابل ملت قرار گرفته و در صورت حمله نظامی کسی دیگر به کمک دولت نخواهد شتافت . مردم ماه هاست که دیگر هم از کروبی و هم از موسوی عبور کرده اند . اگر چه بدلیل فشار های سیاسی امنیتی جنبش متولد شده بعد از 22 خرداد رزم آرایش سیاسی و نظامی دقیقی ندارد اما حکومت عملا آچمز شده و اگر چه جنبش با این روند به این زودی قادر به سرنگونی حکومت نیست اما حکومت نیز قادر به خاموش کردن جنبش نخواهد بود و چه بسا با آغاز جنگ جنبش بتواند بر حکومت فارق شود
سناریوی دوم کمی واقع بینانه تر بنظر می رسد اما فولکر در پایان باز هم عنصر مبارزات مردمی را نادیده می گیرد و با آنکه در پیش بینی خوب پیش میرود اما در آخر با اجتناب از بیان نظر خود عملا سناریو را ناتمام باقی میگذارد . این همان سناریویی است که خیلی ها انتظار آن را می کشند و تنها راه مقابله با رژیم در صورت شکست مذاکرات خواهد بود
سناریوی سوم داستان سرایی بیش نیست . حتی کمترین ذره ای از واقعیت در آن نیست و ظاهرا به ادقام تاریخ این از مشروطه گرفته تا انقلاب 57 شباهت دارد . داستان فرار احمدی نژاد به ونزوئلا نیز از آن حرف هاست
سناریوی چهارم هم باز هم داستان سرایی است .چنین سناریویی فقط و فقط در پیش از انتخابات ممکن بود . آمریکا و 1 + 5 نیزخواستار چنین راه حای بودند اما با شروع اعتراضات و طولانی شدن آن غربی ها متوجه شدند که چنین راه حای دیگر در دسترس نمی باشد . نویسنده یک بار دیگر نقش مردم را نادیده میگیرد و دست به حل معادله ای میزند که در آن مهمترین مجهلول یعنی مردم را برای رسیدن به جواب حذف میکند
آخرین سناریو یعنی سناریوی کابوس نیزبازهم سناریویی بعید است چون دیگر در منطقه جنگی رخ نخواهد داد .
.....
نویسنده با در نظر نگرفتن عنصر مردمی برنده یک لیوان آب زرشک بخاطر قوه تخیل خود می شود
بنده نیز به عنوان کسی که ترسی از روبرویی با واقعیت ندارد قبول دارم که حتی با ادامه تظاهرات و اعتراض ها رژیم به این زودی از جایش تکان نخواهد خورد . تعریف رمانتیک پیروزی ابدی حق بر باطل دیگر سال هاست که کاربردی در علوم سیاسی ندارد
سال هاست که رژیم های دیکتاتوری حتی در محاصره نظامی و سیاسی و اقتصادی به حیات خود ادامه می دهند
برای سرنگونی رژیم چیزی بیش از این ها لازم است و من شخصا تنها راه نجات را اعتصاب عمومی و فلج شدن اقتصاد کشور می دانم
این همان سرنوشتیست که شوروی سابق بدان دچآر شد زیر هیچ نیروی نظامی و هیج دستگاه امنیتی قادر به متوقف ساختن لشگر موریانه ای بنام بحران اقتصادی نبوده و نخواهد بود
از این حرف ها که بگذریم نگاهی میندازیم به این مقاله:
نویسنده این مقاله فولگر پرتس مدیر بنیاد علوم و سیاست آلمان است. آنچه موجب تحیر بنده از پیش بینیهایی آقای فولکر نمی شود این است که می دانم اروپایی ها در طی این سی سال حیات رژیم اسلامی کمتر به ایران و تحولات سیاسی آن پرداخته اند و گویی هنوزدر زمان جنگ خلیج فارس بسر می برند
فضایی سیاسی ایران بعد از 22 خرداد به یک باره در هفت ماه ره صد ساله پیمود و بنظر من یکی از بزرگترین رخداد های قرن بیست و یکم خواهد بود
در سناریوی اول حرف از جنگ با اسرائیل و همسویی مخالفان دولت با نظام برای مقابله با حمله خارجی است . آنچه آقای فولکر فراموش کرده این است که در درون نظام دیگر دسته بندی بنام جناح راست و جناح چپ وجود ندارد و اگر هم داشته امروز با دستگیری گسترده فعالان سیاسی اصلاح طلب این جناح عملا دیگر وجود خارجی ندارد
در ایران امروز جناح راست در مقابل ملت قرار گرفته و در صورت حمله نظامی کسی دیگر به کمک دولت نخواهد شتافت . مردم ماه هاست که دیگر هم از کروبی و هم از موسوی عبور کرده اند . اگر چه بدلیل فشار های سیاسی امنیتی جنبش متولد شده بعد از 22 خرداد رزم آرایش سیاسی و نظامی دقیقی ندارد اما حکومت عملا آچمز شده و اگر چه جنبش با این روند به این زودی قادر به سرنگونی حکومت نیست اما حکومت نیز قادر به خاموش کردن جنبش نخواهد بود و چه بسا با آغاز جنگ جنبش بتواند بر حکومت فارق شود
سناریوی دوم کمی واقع بینانه تر بنظر می رسد اما فولکر در پایان باز هم عنصر مبارزات مردمی را نادیده می گیرد و با آنکه در پیش بینی خوب پیش میرود اما در آخر با اجتناب از بیان نظر خود عملا سناریو را ناتمام باقی میگذارد . این همان سناریویی است که خیلی ها انتظار آن را می کشند و تنها راه مقابله با رژیم در صورت شکست مذاکرات خواهد بود
سناریوی سوم داستان سرایی بیش نیست . حتی کمترین ذره ای از واقعیت در آن نیست و ظاهرا به ادقام تاریخ این از مشروطه گرفته تا انقلاب 57 شباهت دارد . داستان فرار احمدی نژاد به ونزوئلا نیز از آن حرف هاست
سناریوی چهارم هم باز هم داستان سرایی است .چنین سناریویی فقط و فقط در پیش از انتخابات ممکن بود . آمریکا و 1 + 5 نیزخواستار چنین راه حای بودند اما با شروع اعتراضات و طولانی شدن آن غربی ها متوجه شدند که چنین راه حای دیگر در دسترس نمی باشد . نویسنده یک بار دیگر نقش مردم را نادیده میگیرد و دست به حل معادله ای میزند که در آن مهمترین مجهلول یعنی مردم را برای رسیدن به جواب حذف میکند
آخرین سناریو یعنی سناریوی کابوس نیزبازهم سناریویی بعید است چون دیگر در منطقه جنگی رخ نخواهد داد .
.....
نویسنده با در نظر نگرفتن عنصر مردمی برنده یک لیوان آب زرشک بخاطر قوه تخیل خود می شود
